Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Ο Κορμοράνος (Phalacrocorax carbo) είναι ένα διαδεδομένο θαλασσοπούλι. Συναντάται σε πολλά μέρη στην Ευρώπη, Ασία και Αφρική και στην Ανατολική Ακτή της Βόρειας Αμερικής.
Είναι μεγάλο μαύρο πουλί, που το μήκος του κυμαίνεται στα 77-94 εκατοστά και με άνοιγμα φτερών που μπορεί να φτάσει τα 121-149 εκατοστά. Έχει μακριά ουρά και λευκό πηγούνι, ενώ τα ενήλικα άτομα την περίοδο της αναπαραγωγής αποκτούν λευκές κηλίδες στους μηρούς και λευκό φτέρωμα στο κεφάλι. Χαρακτηριστικό του κορμοράνου είναι ο κίτρινος λαιμός του που διακρίνεται εύκολα. Τα νεαρά άτομα είναι γενικότερα πιο ανοιχτόχρωμα.
Ζει συνήθως κοντά στη θάλασσα, σε λιμνοθάλασσες, λίμνες και ποτάμια. Το χειμώνα αποδημεί προς το Νότο κατά μήκος των ακτών.
Στην Ελλάδα μπορούμε να τον συναντήσουμε το Χειμώνα καθώς έρχεται από την Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη στην Ελλάδα, κυρίως στο Θερμαϊκό και Σαρωνικό κόλπο αλλά και σε ορισμένες λίμνες, όπως τη Μικρή Πρέσπα, την Κερκίνη και την Ορεστιάδα. Συναντάται επίσης και στο Δέλτα του Αξιού. Συχνά τον βλέπουμε να κάθεται σε στήλους και βράχια κοντά στη θάλασσα ή σε λίμνες και ποτάμια με ανοιχτές τις φτερούγες για να τις στεγνώσει. Άριστος κολυμβητής και καλός ψαράς.

Great cormorant Phalacrocorax carbo 7.jpg

Φωλιάζει σε δέντρα και βράχια κοντά σε υγρότοπους, φτιάχνοντας τη φωλιά του από φύκια, αλλά μερικές φορές και στην ενδοχώρα. Γεννάει την άνοιξη 3-4 αβγά τα οποία κλωσσάνε και οι δύο γονείς επί 28 -31 μέρες.

Πηγή

ΕΡΩΔΙΟΣ

κορμοράνος!

ΠΑΝΙΔΑ ΤΟΥ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ

Ερπετά και αμφίβια

Όσον αφορά την πανίδα της περιοχής του Αμβρακικού, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι κάτωθι δύο ομάδες ερπετών:

Θαλάσσιες χελώνες και
Νεροχελώνες

Οι θαλάσσιες χελώνες, παρατηρούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους στην περιοχή, ιδιαίτερα την άνοιξη, όπου καταγράφονται και πολλές παρατηρήσεις κοντά στην ακτή. Το συγκεκριμένο αξιοθέατο είναι σπάνιο στην Ευρώπη, το οποίο ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει (αργά την άνοιξη και το καλοκαίρι), με τη βοήθεια μιας φουσκωτής βάρκας. Επίσης, εύκολη είναι και η παρατήρηση των δύο ειδών νεροχελώνας, που αφθονούν στην περιοχή. Θέσεις παρατήρησης τους, είναι ο ποταμός Βωβός, ο οποίος βρίσκεται κοντά στο Κέντρο Περιβάλλοντος Κόπραινας.

Μεγάλη είναι και η ποικιλία των φιδιών που παρατηρούνται στον Αμβρακικό. Στο ανάχωμα του Λούρου, υπάρχουν δύο είδη νερόφιδων, καθώς και τουλάχιστον άλλα δύο είδη χερσαίων φιδιών. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ιδιαίτερα για τους αλλοδαπούς επισκέπτες της περιοχής, η συγκεκριμένη εμπειρία αποτελεί πολύ σημαντική στιγμή στο ταξίδι τους. Επιπλέον, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μεγάλη ποικιλία των αμφίβιων που απαντώνται στην περιοχή. Από τα σημαντικότερα, αναφέρονται ο Τελματοτρίτωνας (Triturus vulgaris graecus), ο Λιμνοβάτραχος της Δυτικής Ελλάδας (Rana epeirotica), η Πελοποννησιακή Σαύρα (Algyroides nigropunctatus), η Αιγαιόσαυρα (Podarcis erhardii), η Βαλκανόσαυρα (Podarcis taurica ionica), τα οποία είναι ενδημικά στη Βαλκανική χερσόνησο. Σημαντικό, είναι και το γεγονός ότι 8 από τα είδη αμφιβίων (Bufo bufo, Bufo viridis, Hyla arborea, Rana dalmatina, Rana graeca, Rana ridibunda, Rana epeirotica, Tritunus vulgaris graecus) της περιοχής, προστατεύονται από την συνθήκη της Βέρνης.

Ορνιθοπανίδα

Η ορνιθοπανίδα της περιοχής Αμβρακικού παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τόσο για τους φυσιολάτρες, όσο και για τους τουρίστες της περιοχής, αφού είναι η μόνη ομάδα άγριας ζωής που γίνεται εύκολα αντιληπτή από όλους. Επιπρόσθετα, η ιδιαίτερη διάκριση του Αμβρακικού, ως Υγροτόπου Διεθνούς Σημασίας, βάσει της συνθήκης Ραμσάρ, οφείλεται στα είδη ορνιθοπανίδας που απαντώνται.

Επιπλέον, αναφέρεται ότι η ορνιθοπανίδα της περιοχής αποτελεί σημαντικό κίνητρο για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού. Για όσους, δηλαδή, συμμετέχουν σε οικοτουριστική εκδρομή στον Αμβρακικό, ορισμένα είδη, καθώς και ορισμένες ομάδες πουλιών στον Αμβρακικό, είναι σημαντικός λόγος επίσκεψης, Μια εκδρομή, λοιπόν, στον Αμβρακικό ακόμη και για τους απλούς επισκέπτες, δεν μπορεί να μην περιέχει και το στοιχείο της παρατήρησης πουλιών όπως οι Αργυροπελεκάνοι, Ερωδιοί, Αγριόπαπιες, Φαλαρίδες, Γερακίνες, Γλάροι, Γλαρόνια κ.α. Αυτά και άλλα είδη, αποτελούν πόλο έλξης των επισκεπτών, για τους οποίους σημασία έχει η κοντινή παρατήρηση και οι ευκαιρίες για φωτογράφηση. Βέβαια, αξίζει να αναφερθεί ότι μεγάλη είναι και η ανάγκη για συνοδεία από ειδικό φυσιοδίφη, οποίος θα συμβάλλει προς την κατεύθυνση της παρατήρησης των ειδών ορνιθοπανίδας.

Ωστόσο, αναφορά θα πρέπει να γίνει και στον αυξημένο κίνδυνο όχλησης των πουλιών, πιθανά από ένα μεγάλο αριθμό επισκεπτών που θα προσπαθούν να τα παρατηρήσουν ή ακόμη και να τα φωτογραφήσουν. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους επισκέπτες εξειδικευμένου ενδιαφέροντος (φυσιολάτρες, φυσιοδίφες κλπ.), οι οποίοι επικεντρώνονται, κύρια, στην επιστημονική παρακολούθηση των ειδών. Ορισμένα , λοιπόν, σημεία του Αμβρακικού παρουσιάζουν μεγάλο ρίσκο ενόχλησης αν “ανοιχτούν” ή γίνουν πολύ γνωστά στο μέσο όρο του επισκέπτη.

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΕ Ο ΑΡΓΥΡΟΠΕΛΕΚΑΝΟΣ

Αργυροπελεκάνος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Αργυροπελεκάνος

ComputerHotline - Pelecanus crispus (by) (1).jpg

Συστηματική ταξινόμηση

Βασίλειο:	Ζώα (Animalia)
Συνομοταξία:	Χορδωτά (Chordata)
Ομοταξία:	Πτηνά (Aves)
Τάξη:	Πελεκανόμορφα (Pelecaniformes)
Οικογένεια:	Πελεκανοειδή (Pelecanidae)
Γένος:	Πελεκάνος (Pelecanus)
Είδος:	Pelecanus crispus

Διώνυμο

Pelecanus crispus

Ο Αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus) είναι το δεύτερο σε μέγεθος είδος πουλιού στον κόσμο, με ύψος που φτάνει το 1,20 μ., άνοιγμα φτερών έως 3,20 μ. και βάρος από 6 έως 10 κιλά. Το χρώμα του φτερώματός του είναι σταχτί, το ράμφος του φέρει διαστελλόμενο σάκο κίτρινου χρώματος στο κάτω μέρος, και τα δάχτυλά του είναι συνενωμένα μεταξύ τους με μεμβράνη.
Θεωρείται ένα από τα σπανιότερα είδη πουλιών και προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες και από την ελληνική νομοθεσία, η οποία απαγορεύει το κυνήγι του και την ενόχλησή του στους τόπους αναπαραγωγής του. Περιλαμβάνεται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας 79/409^[1] (περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών) της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Οι πρώτοι αργυροπελεκάνοι εμφανίστηκαν στη Γη πριν από 30.000.000 χρόνια, όπως έχουν εξακριβώσει οι επιστήμονες από απολιθώματα. Ο αργυροπελεκάνος αποτελεί υπόλειμμα πανίδας που ονομάζεται Σαρματική, και απλωνόταν πριν από 1.000.000 χρόνια σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σιγά-σιγά όμως, οι παγετώνες εκτόπισαν τον αργυροπελεκάνο στα νοτιοανατολικά. Ευρύτατα εξαπλωμένος στην Ευρώπη και την Ασία μέχρι και τον 19ο αιώνα, ο πληθυσμός των αργυροπελεκάνων περιορίστηκε σε ορισμένους υγρότοπους των Βαλκανίων. Έχει συνολικό πληθυσμό από 10.400-13.900^[2], σε 19 αποικίες από την Ελλάδα μέχρι την Κίνα. Στην Ελλάδα, αργυροπελεκάνοι φωλιάζουν στη Μικρή Πρέσπα, στον Αμβρακικό κόλπο και στη λίμνη Κερκίνη.
Ο αργυροπελεκάνος είναι πουλί που τρέφεται με ψάρια, αλλά δεν ανταγωνίζεται τους ψαράδες γιατί η τροφή του αποτελείται κυρίως από ψάρια που αφθονούν και έχουν μικρή εμπορική αξία και από άρρωστα ή και νεκρά ψάρια που τα πιάνει πολύ εύκολα. Συνήθως ψαρεύει στις λιμνοθάλασσες, αλλά και στις εκβολές, στα ποτάμια, στα έλη με καλαμώνες, στις τεχνητές λίμνες και στη θάλασσα. Οι ημερήσιες απαιτήσεις του για τροφή είναι 900-1200 γρ.
Χτίζει τη φωλιά του με χόρτα και κλαδιά σε απομονωμένες νησίδες και σε δύσβατους καλαμιώνες. Εκεί, κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής (Ιανουάριος-Ιούλιος), γεννά συνήθως δύο αβγά, τα οποία επωάζει για 30 μέρες, καλύπτοντάς τα με τη μεμβράνη των ποδιών του. Οι νεοσσοί τρέφονται και από τους δύο γονείς, παίρνοντας μισοχωνεμένη τροφή από το σάκο τους.
Επειδή η επώαση γίνεται με το πέλμα των ποδιών τους, με την παραμικρή ενόχληση από τον άνθρωπο, προσπαθώντας να πετάξουν μακριά, οι αργυροπελεκάνοι συνθλίβουν τα αυγά τους (αρκετοί αργυροπελεκάνοι δεν επιστρέφουν καν στη φωλιά τους). Ο κίνδυνος παραμένει ο ίδιος ακόμα και αν έχουν ήδη εκκολαφθεί οι νεοσσοί, οι οποίοι, έως και την ηλικία των δυόμισι μηνών, εξαρτώνται απόλυτα από τους γονείς τους.